ATATÜRK’ÜN PEHLİVANI: BAKIR YIRTAN SALİH
*Yazan: Ali Gümüş’ün Anlatımıyla Derlenmiştir*
Urfa’nın taş sokaklarında, bakırcıların çekiç sesleri arasında büyüdü Salih.
Uzun boylu, dev gibi, pehlivan yapılı bir gençti. Ama onu herkesin gözünde başka yapan şey, güreşi değil, bileğinin kuvvetiydi.
Çarşıda bakır tepsiyi eline alır, iki eliyle tutar, bir anda yırtar, büker, koparırdı. Millet hayretle bakardı. O günden sonra Urfa’da herkes ona aynı adı vermeye başladı:
*Bakır Yırtan Salih.*
Bir gün Mustafa Kemal Atatürk, bu genç Urfalı’yı gördü. Kuvvetine hayran kaldı. Yanına çağırıp sordu:
*”Salih, bu kuvvet sana anadan mı geldi, babadan mı?”*
Salih başını eğdi, mertçe cevap verdi:
*”Babam pehlivan değildi Paşam. Fakat anamın kova kadar bir küp pekmezi, bir eliyle tutarak içtiğini bilirim.”*
İşte o Türk anasının oğlu, önünde duran su dolu kovayı parmaklarıyla kaldırdı, öylece sudan içti. Atatürk, bu kuvvet harikasına hayran kaldı.
Atatürk dedi ki:
*”Bu çocuk iyi bir pehlivan olabilir.”*
Emir verdi. Terhisi yaklaşan genç Urfalı Salih, İstanbul’a alındı. Paşabahçe Şişe ve Cam Fabrikası’na işe yerleştirildi. İstanbul Fatih Güreş İhtisas Kulübü’ne gidip gelerek güreş öğrenmeye başladı.
Atatürk ona hem ekmek vermişti, hem meydan vermişti.
Ama Salih’in kaderi başka yazılmıştı. Ne kadar kuvvetliyse, güreş oyunlarına kafası o kadar almazdı. Bir müsabakada Cemal Pehlivan, Salih’i alt etti.
Atatürk, büyük umut beslediği Bakır Yırtan Salih’in bir türlü iyi bir pehlivan olamayışına hayal kırıklığına uğradı. O gün güreşlerden sonra Çoban Mehmet’e dert yandı adeta:
*”Salih hâlâ iyi bir pehlivan olamadı Çoban…”*
Çoban Mehmet, suçu sanki kendisininmiş gibi kızarıp bozardı.
Salih şampiyon olamadı. Başpehlivan olamadı. Altın kemer takamadı.
Ama Ali Gümüş, onun için tarihe şu sözleri yazdı:
> “Urfalı Salih Pehlivan, güreş tarihimize acı kuvvetleriyle temayüz eden, gelmiş geçmiş en kuvvetli pehlivanlarımızdandır. Bu pehlivan o kadar kuvvetliydi ki, anlatılamaz.”
İşte bu yüzden, yıllar geçti, devirler değişti ama Urfa, Salih’i unutmadı.
Çünkü bazı adamlar kemerle değil, *kuvvetiyle, mertliğiyle, anasının pekmeziyle, Atatürk’ün sevgisiyle* tarihe geçer.
*Ruhu şad olsun, Bakır Yırtan Salih Pehlivan’ın.*
—
